Voor
de tweede keer werd dit jaar de Limburgse Mountain Challenge georganiseerd,
dit jaar door de VAV
(omdat zij het vorig jaar gewonnen hadden). Dit evenement heeft
tot doel om de saamhorigheid tussen de verschillende limburgse alpine-verenigingen
te
bevorderen en eventueel nieuwe contacten op te doen. Dit gebeurt
door een tweedaagse competitie, waarin de teams moeten laten zien
wat zij op verschillende gebieden kunnen. Een belangrijk punt hierbij
is samenwerking binnen het team; sommige opdrachten kunnen niet
individueel uitgevoerd worden.
Dit
jaar hadden 8 teams zich aangemeld, onder wie twee teams van onze
vereniging. Het eerste team zou proberen om de eerste plaats te
behalen; het tweede team noemde zichzelf "het recreanten-team"
: zij deden mee voor de lol en de poedelprijs.
Ons
eerste team bestond uit : Peter-Paul van Monfort, Ronny van Baal
, Mario Hermans, Marc Vogely en Peter Verheesen.
Het
tweede team werd gevormd door: Bert Kölgen, Ruud Wilting ,
Marc Minten, Martin van de Ven en Marjo Vogely, die inviel voor
Wiel Rijcks.
LAC
teams 1 en 2
Even
zag het er naar uit dat ik (Mark) ook nog zou moeten invallen, omdat
Ruud aan de late kant arriveerde; de briefing was al bijna begonnen.
Ieder team moest uit vijf personen bestaan; er waren echter enkele
teams met problemen in personeelsbezetting. Ronny stelde bij de
briefing voor om deze teams aan te vullen met supporters en verzorgers,
hetgeen mijn taak was. Daarop plaatste ik de opmerking: " Van
rennen wordt ik moe, en daar ben ik niet voor gekomen!" , hetgeen
voor een aardig lachsalvo zorgde onder de diverse teams. Ik had
totaal niet getraind, en voelde er niets voor om bij een niet-LAC
team ingedeeld te worden. Ik wil best volgend jaar meedoen; dit
jaar beperkte ik mijn activiteiten tot het maken van foto's en het
opbeuren van de twee LAC-teams. Ik had gelukkig wel al mijn materialen
meegenomen, zodat team 1 mijn touw kon gebruiken. Dit scheelde weer
enkele kilo's in de rugzak. Bert kreeg mijn Petzl te leen en Martin
mijn helm. Ronny had geen klein rugzakje, dus die kreeg mijn Deuter
mee. Uiteraard had ik ook aan de inwendige mens gedacht in de vorm
van snoepjes, dextro en , jawel, bier.
Na
de briefing, om 20.00 uur, kon de pret beginnen. Met tussenpozen
van 10 minuten vertrok ieder team voor een veldloop, die zou eindigen
bij klimcentrum Rocca in Gulpen. Dit moest echter wel via een opgedragen
route. Hier begonnen voor een aantal teams al de problemen;
zij konden de juiste route niet vinden. LAC team 2 zat op een gegeven
moment helemaal in Slenaken; kilometers uit de route. LAC team 1
arriveerde als eerste bij de klimhal, nadat zij de tactische beslissing
genomen hadden om niet de gevraagde route te lopen. Dit leverde
wel straftijd op, maar dit bleek een goede beslissing. 
Ook
het klimmen ging uitstekend, hoewel dit voor sommigen een nieuwe
ervaring was. De opdracht was om in alpine-klimsteil een horizontale
traverse door de klimhal te maken, via een globaal aangegeven route.
Dit met de gehele uitrusting en als touwgroep.Sommige groepen kwamen
in de problemen door een te korte of te lange tussen afstand van
de klimmers; er werd heel wat afgevloekt door de deelnemers.
Uiteindelijk arriveerde ook LAC team 2 bij de klimhal. Ook hier
was het klimwerk niet slecht;
veel teams werden gepasseerd in deuitslag. Inmiddels was LAC team
1 al weer terug van de volgende opdracht : zoeken naar een kruiwagen
op een bepaald coordinaat en deze zo snel mogelijk terugbrengen
naar de klimhal. Zij gingen als eerste op pad voor de laatste opdracht
van deze nacht: een orientatieloop via coordinaten naar de camping,
met kruiwagen. Door de tijdsdruk en het feit dat het klimmen veel
tijd kostte, besloot de organisatie om ons tweede team niet meer
te laten starten voor de orientatieloop; het was inmiddels half
twee in de ochtend! Via de mobieltjes werd ieder team verzocht om
zo snel mogelijk richting camping te gaan, zodat we de volgende
morgen weer fris konden starten. Op de camping aangekomen bleek
er nog niemand te zijn; alle teams waren nog onderweg. Als eerste
kwam LAC team 1 aan; zij hadden als enige team de gehele tocht gelopen
en lagen uiteraard op kop in de puntentelling. Helaas telde de orientatietocht
niet mee voor de wedstrijd, zodat team 1 met deze prestatie geen
punten verdiende.
Na een welverdiend biertje (of twee...) ging iedereen zijn tent
in; om 9.00 uur was de volgende briefing.
De
tweede dag bleek te bestaan uit een aantal onderdelen, die tegelijkertijd
plaatsvonden. Dit betekende dus veel autorijden om onze beide teams
aan het werk te zien. Team 1 startte als eerste met de mountainbike
tocht van 40 km. Onderweg moesten er een tweetal opdrachten uitgevoerd
worden, dus al het materiaal (klimspullen) gingen in het rugzakje
mee. De route bleek moeilijk te volgen; er waren bordjes weg. Zodoende
mistte veel teams de eerste opdracht; met gehele uitrusting en fiets
over een geimproviseerde touwbrug. Wij stonden hier al ruim anderhalf
uur te wachten, toen de eerste groep hier arriveerde.
LAC
team 1 had het pad gemist en was doorgereden. Dit leverde drie kwartier
straftijd op, bleek later. Ook hadden ze veel materiaalpech; Peter
brak zijn versnellingsbak en tot drie maal toe was er bandenpech.
Hier verloor het team veel tijd! Intussen werden er op en rond de
camping ook diverse opdrachten uitgevoerd. Team 2 amuseerde zich
met de kruiwagen-race, een aantal kilometers steppen en 'de wandelende
A'. Zij konden pas beginnen aan de fietsroute als team 1 terugwas;
er was immers 1 fiets onherstelbaar beschadigd. Via de organisatie
vernamen we dat team 1 op de terugweg was. Zij waren niet meer zo
blij met deze fietstocht, die behoorlijk wat invloed zou hebben
op de ranglijst. Snel werd er van fietsen gewisseld en team 2 kon
vertrekken. Team 1 zou verdergaan met de step-race. Wij stapten
in de auto op weg naar Teuven; hier zou de tweede opdracht in het
fietsparcours worden uitgevoerd. In een holle weg met steile hellingen
moest een 'gewonde' (een plank op wielen met een gewicht erop) met
de Flaschenzug-methode worden opgetakeld. We waren net op tijd om
team 2 aan het werk te zien; onze lunch in Teuven, mijn oude woonplaats,
was dus prima gepland. Ook team 2 vond het tijd
voor een biertje en streek neer bij Moeder de Gans. 
Wij
stapten weer in de auto, op weg naar de camping, om team 1 te ondersteunen.Bij
de ingang van de camping kon ik net op tijd stoppen om een foto
te nemen van team 1,
die bijna klaar waren met de kruiwagen-race. Na een korte rust maakte
team 1 zich op voor de laatste opdracht: de wandelende A. Na een
aantal pogingen ging dit prima en er werd een mooie tijd neergezet.
Intussen dacht de organisatie na over het probleem van de eerste
opdracht tijdens de fietstocht; deze was door 5 teams gemist doordat
er een bordje weg was. Er was helaas geen tijd meer om deze opdracht
op de camping te laten uitvoeren, hetgeen LAC team 1 de eerste plaats
in het klassement kostte. De gemiste opdracht kostte 45 minuten
straftijd.
LAC1
tweede plaats
Na de prijsuitreiking gingen de meeste deelnemers meteen naar huis,
zodat we met een tiental personen achterbleven. Dit is wel jammer;
gedurende de wedstrijd heb je vrij weinig tijd om met collega's
van andere teams te babbelen en om nieuwe kennissen op te doen.
Uiteraard bleef het LAC tot het allerlaatst; om 23.00 werden we
de kantine uitgegooid. Tijd voor een biertje bij de tent, en tenslotte
een heerlijk tukje..... Leuk hoor, zo'n mountain challenge, maar
je wordt er zo moe van......
Tenslotte wil
de organisatie
(VAV) bedanken voor hun uitstekende voorbereidingen en uitvoeringen
van dit evenement. Dit mogen ze volgend jaar weer overdoen, want
zij waren het beste team (tenminste, volgens hun eigen puntentelling).
Uiteraard zal het LAC volgend jaar weer van de partij zijn, en dan
winnen wij!!!
Home
Inloggen
E-mail